Βρε, βρε... σαν τα χιόνια!
Ποια χιόνια δηλαδή, εγώ χιόνια ΔΕΝ είδα. Είπε να ρίξει λιγουλάκι, αλλά εγώ έλειπα... βόρεια. Μόλις επέστρεψα, ο ήλιος βγήκε και το χιόνι πήγε βόρεια. Δε με θέλει το χιόνι λοιπόν. Πάμε αλλιώς...
Χρόνια και ζαμάνια...
Ούτε χρόνια έχουν περάσει, ούτε ζαμάνια (δηλαδή πάλι χρόνια). Ένα χρονάκι κι αυτό μόλις που πέρασε.
- Θα ξαναγράψω.
- Αυτό είναι απειλή;
-Δεν ξέρω. Ίσως.
- Και τι θα γράψεις;
- Βασικά ψάχνω να βρω για τι να μην γράψω.
- Ωχ!
- Ας αρχίσω από τα τηλέφωνα.
- Ωχ, ωχ! Θα αμυνθώ.
- Σκασίλα μου! Λοιπόν, έχουμε και λέμε. Σε παίρνει κάποιος χριστιανός (μωαμεθανός ή ότι άλλο) τηλέφωνο. Δεν μπορείς να απαντήσεις (μπορεί να κάνεις ακροβατικά στη σκάλα) εκείνη τη στιγμή. τι κάνεις;
- Εγώ;
- Όχι. Εσύ, ξέρω. Το σωστό και το λογικό είναι να πάρεις τηλέφωνο να δεις τι σε θέλουν. Ή να στείλεις ένα μήνυμα αν είσαι τόσο τσίπης. Ξέρεις, από αυτά τα δωρεάν. Όμως, όχι. Δεν στέλνεις μήνυμα. Αρχίζεις να μαντεύεις τι σε θέλω. Και νομίζεις ότι το βρήκες. Και απλά επιλέγεις να μην απαντήσεις. Γιατί η απάντηση σου θα είναι αρνητική, γιατί δεν ξέρεις τι θες, γιατί έλα μωρέ, θα καταλάβεις.
- Ε, ναι.
- Ε, όχι. Δε θα καταλάβω. Και άντε αυτό να το χωνέψω, που αχώνευτο είναι να το ξέρεις. Όταν με ρωτάς κάτι και αργώ να σου απαντήσω γιατί πολύ απλά δεν έχω βρει ακόμη αυτό που θέλεις, γιατί αγχώνεσαι και στέλνεις μήνυμα;
- Στείλε ένα μήνυμα ότι δεν το βρήκες ακόμη...
- Σοβαρά ε; Τώρα σε πειράζει; Να θυμηθώ κι άλλα;
- Έχεις;
- Ναι. Κάποιες νύχτες με φεγγάρι που θα βγαίναμε... Και δε βγήκαμε. Και δεν το έμαθα ποτέ. Γιατί απλά η ζωή συνεχίστηκε σα να είχαμε βγει.
- Δε βγήκαμε ε;
- Με δουλεύεις έτσι;
- Όχι. Απλά δεν το σκέφτηκα καν ότι μπορεί να περίμενες. Είπα, όλο και κάτι θα κανόνισε.
- Μα είχαμε κανονίσει μαζί. Θα σου άρεσε να σε κρεμάσω εγώ, γιατί κανόνισα κάτι άλλο;
- Όχι βέβαια.
- Ωραία. Και για να τελειώνουμε με τα επικοινωνιακά. Δεν μπορώ να καταλάβω τι σημαίνει like. Ή καλύτερα, δεν μπορώ να καταλάβω τι εννοείς εσύ κάθε φορά.
- Το like σημαίνει πολλά...
- Ναι. Σαν το see στο λεξικό που έψαχνα μικρή.

LNA