LNA's Cafe

Περασμένες 11 και καθόμαστε σε μια pub. Χωρίς πολύ φασαρία, χωρίς τσιγάρα, χωρίς αλκοόλ. Προσπαθώ να κρατηθώ ξύπνια... Νιώθω ότι σε λίγο θα αρχίσω να χάνω την συζήτηση...

- Παλαιότερα διάβαζα πολλά βιβλία... μπλα μπλα μπλα... συνειδητοποίησα ότι δεν έχεις διαβάσει ένα βιβλίο, αν δεν το έχεις διαβάσει με τους φίλους σου.Θέλετε να διαβάσουμε μαζί ένα βιβλίο; Εγώ το θέλω πολύ...

Ώπα, κάτσε... Πως είπατε; Δεν εχουμε πολλές μέρες, δε θα προλάβουμε. Τι εννοείς μαζί;

- Αλήθεια, το θέλω.

Με έπιασαν οι ντροπές μου. Άντε να το δούμε και αυτό.

Ανοίγει την τσάντα και βγάζει ένα βιβλίο για τα ... χρώματα. Παιδικό βιβλίο. Πλάκα μου κάνει, έτσι;

Ξεκινήσαμε να το ξεφυλλίζουμε, να σχολιάζουμε ότι κουλαμάρα μας ερχόταν, να παρατηρούμε απίστευτα πράγματα, να κάνουμε κουλές ερωτήσεις... να ζούμε μέσα από το βιβλίο.

Την φράση "δεν έχεις (κάνει αυτό ή εκείνο), αν δεν το έχεις κάνει με τους φίλους σου" την άκουσα αρκετές φορές εκείνες τις μέρες. Την σκέφτηκα ακόμη περισσότερες και όταν επέστρεψα, την έβαλα στη ζωή μου συνειδητά.

Ήταν η απάντηση κάθε φορά που κάποιος με ρωτούσε, μα αυτή την ταινία ή αυτή την παρασταση την έχεις ξαναδει, γιατί την βλέπεις πάλι, τι αλλάζει; Η παρέα. Και αυτός είναι ο σημαντικότερος παράγοντας.

Γιατί ... δεν έχεις ζήσει, αν δεν έχεις ζήσει με τους φίλους σου.

Στην αρχή ήταν ο λόγος. Η ομιλία, η φωνή, ο ήχος. Ερώτηση - Απάντηση. Μιλάω - μιλάς. ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΥΜΕ.
Δεν υπήρχαν προβλήματα, δεν υπήρχαν θέματα και όλα ήταν καλά.
Και μετά δημιουργήθηκε η ανάγκη αυτά που λέμε και κάνουμε, να τα κάνουμε γνωστά και στους άλλους. Γιατί τι νόημα έχει να χτυπήσεις ένα αγριογούρουνο αν δεν το μάθουν όλοι; Πως όμως; Ζωγραφίζοντας. Τον κυνηγό, το αγριογούρουνο και μετά το αγριογούρουνο λαβομένο. Ναι, ναι. Τώρα όλοι όσοι περνάνε από εκεί, βλέπουν, διαβάζουν το κατόρθωμα.
Και για κάποιο διάστημα δεν υπήρχαν προβλήματα και όλα ήταν καλά.
Όμως...
Ποιός είναι αυτός ο κυνηγός; Έπρεπε να έχει μια ταυτότητα. Άσε που το αγριογούρουνο μπορεί να μοιάζει και με λιοντάρι και να δημιουργηθούν λανθασμένες εντυπώσεις.
Και κάπως έτσι ανακαλύφθηκε το αλφάβητο.
Ότι ήθελες το έγραφες (το σκάλιζες για την ακρίβεια) και στο τέλος έβαζες και την ταυτότητά σου (ένα σύμβολο, κάτι χαρακτηριστικό που όλοι αναγνώριζαν ως δικό σου).
Και έτσι αποκαταστάθηκε η επικοινωνία.
Όμως το σκάλισμα ήταν δύσκολο και χρονοβόρο. Έτσι σιγά σιγά ανακαλύφθηκε το μελάνι, το στυλό, το πληκτρολόγιο.
Τότε άρχισαν να φαίνονται και τα πρώτα προβλήματα. Η ευκολία της γραφής, αύξησε την ταχύτητα μεταφοράς ενός μηνύματος αλλά παράλληλα μείωσε την επεξεργασία του μήνυματος. Έτσι έχουμε έναν καταιγισμό μηνυμάτων που τα περισσότερα εκφράζουν την σκέψη της στιγμής, του δευτερολέπτου. Και έχουμε πλέον και πολλά μέσα. Δεν χρειάζεται πλέον να πάρεις το χαρτί, το μολύβι και να γράψεις τις σκέψεις σου. Tις πληκτρολογείς. Όχι μόνο στο σπίτι, ούτε μόνο στο γραφείο. Παντού. Στο δρόμο. Στο αυτοκίνητο. Στις διακοπές. Στην τουαλέτα. Και όπου αλλού μπορείς να φανταστείς. Όσο πιο απίθανο σημείο, τόσο το καλύτερο.
Μετά, αρχίσαμε να βιαζόμαστε. Να κάνουμε λάθη. Να κόβουμε λέξεις. Να αφαιρούμε όσα δεν θεωρούμε απαραίτητα. Βασικά να αφαιρούμε ότι θεωρούμε "συμφραζόμενο". Aυτό ήταν μεγάλο πρόβλημα. Γιατί όλοι δεν σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο. Kαι αυτό που για σένα είναι συμφραζόμενο, για μένα θέλει εξήγηση.
Eπειδή όμως θέλαμε να επικοινωνούμε, κάναμε τα πάντα. Aρχίσαμε να σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο. Όλοι μαζί, μια παρέα. Kαι πλέον όλοι καταλάβαιναν ότι WTF δε σημαίνει Welcome To Facebook, ούτε Wednesday, Tuesday, Friday. Αφού λοιπόν μπορέσαμε να ξεπεράσουμε και αυτό το σκόπελο αρχίσαμε να εμπλουτίζουμε τις κωδικοποιημένες λέξεις μας με εικόνες. Επειδή όμως είχαμε "διδαχθεί" από την ιστορία είπαμε να σχεδιάζουμε με οικείους χαρακτήρες. Γράμματα. Kαι σύμβολα.  Έτσι, αρχίσαμε να μοιράζουμε :-) αντί για αληθινά χαμόγελα,  :-( αντί για έκληση για μια αγκαλιά, :-* αντί για φιλιά, :-Ρ αντί για το χαριτωμένο βγάλσιμο της γλώσσας, ;-) αντί για κλείσιμο ματιού (που από μόνο του δημιουργούσε πρόβλημα).
Περάσαμε μια δύσκολη περίοδο προσαρμογής μέχρι να καταλάβουμε τι ήθελε να πει ο ποιητής. Άσε που τα άτιμα εμφανίζονταν και όταν δεν ήθελες. (π.χ. (με ρώτησε τι κάνεις;) ) και τσούπ εμφανιζόταν το κλείσιμο του ματιού. Πώς είπατε; Άλλες 10 (τουλάχιστον) λέξεις για να εξηγήσουμε ότι το ματάκι δεν το κλείσαμε εμείς, αλλά εμφανίστηκε μόνο του.
Και πάνω που τα συνηθίσαμε αυτά ήρθε το κουμπί. Ποιό κουμπί; Μα το μαγικό κουμπί της επικοινωνίας φυσικά. Το like.  Ένα like ήταν όλη μας η επικοινωνία πλέον. Αυτό το like σήμαινε πολλά. Ναι, μου αρέσει αυτό που γράφεις. Δε μου αρέσει αυτό που γράφεις (γιατί είναι κάτι καταθλιπτικό) αλλά μου αρέσει ο τρόπος που το γράφεις. Ναι, είμαι εδώ. Όχι, δεν είμαι εδώ, απλά πέρασα να σου πω ότι ήμουν εδώ. Θέλω κάτι να γράψω αλλά φοβάμαι, οπότε ας πατήσω το like που είναι πιο ανώδυνο. Δε θέλω να γράψω τίποτα, αλλά μου αρέσουν τα κουμπάκια, οπότε like.
Και κάτσε εσύ σα βλκς να προσπαθείς να βγάλεις νόημα ;-)...

Υ.Γ. Και για να σας προλάβω. Like.

Ο άντρας της ξανά στο νοσοκομείο. Έκανε μετάσταση, της είπαν.

Η μικρότερη από τα 4 μικρά παιδιά της, με αναπνευστικό πρόβλημα. Χρειαζόταν οπωσδήποτε το φάρμακό της για το Σαββατοκύριακο.

Τα υπόλοιπα παιδιά την περίμεναν να επιστρέψει για να φάνε. Τι όμως; Δεν είχε τίποτα στο σπίτι.

Και εκείνη, επέστρεφε στο σπίτι με κατεβασμένο το κεφάλι γιατί άλλη μια "συγγενική" πόρτα είχε κλείσει.

Χτυπάει το τηλέφωνο. Μια συγγενής. Δεν ξεγελιέται. Εκείνη την είχε αναζητήσει, μήπως μπορέσει να την βοηθήσει.

Της εξηγεί την κατάσταση.

- Ναι, καταλαβαίνω. Δεν πειράζει. Κάτι θα κάνω. Απλά στενοχωριέμαι. Τώρα που έχω εγώ ανάγκη, κανείς δε μπορεί. Μέχρι την Τετάρτη χρειάζομαι έστω 40 ευρώ για το φάρμακο και για να μαγειρέψω κάτι στα παιδιά. Τι νά κάνω; Πάω σπίτι...

Δίπλα της μια κυρία ακούει άθελά της την συνομιλία. Δεν έχει πολλά χρήματα μαζί της όμως - τι βλακείες λέει, βόλτα πάει, ας χαλάσει λιγότερα χρήματα. Σκέφτεται μήπως η άλλη την παρεξηγήσει, ανοησίες αν έχει ανάγκη δε θα παρεξηγηθεί. Είναι και η κοπελιά που κάθησε ανάμεσά τους. Δεν θέλει να την δει κανείς να δίνει βοήθεια. Όχι για κείνη αλλά για την άγνωστη γυναίκα. Τι χαζομάρες σκέφτεται. Η ώρα περνάει και δίπλα της μια γυναίκα χάνει την πίστη της. Το τρένο ήρθε. Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή. Την πλησιάζει.

- Με όλο το θάρρος, επειδή άκουσα άθελά μου το τηλεφώνημά σας, μου επιτρέπετε;

Η γυναίκα δεν πρόλαβε να αντιδράσει. Της έπιασε τα χέρια, της έδωσε τα χρήματα, την σκούντησε φιλικά στην πλάτη και της είπε "να είναι όλα περαστικά". Και εξαφανίστηκε μέσα στο πλήθος και την ανωνυμία.

- Το σάββατο θα πάμε σινεμά.

- Ναι, μίλησες με τον Γιώργο;

- Όχι.

- Τότε πως το ξέρεις;

- Μίλησα με την Αθηνά.

- Θα είναι και η Αθηνά;

- Γιατί θα είναι και κανείς άλλος;

- Ο Γιώργος.

- Ο Γιώργος τά'χει με την Αθηνά;

- Τι λες μωρέ;

- Ξέρω γω; Πως μπλέχτηκε ο Γιώργος με την Αθηνά;

- Εσύ τους έμπλεξες.

- Όχι. Εγώ είπα ότι θα πάμε σινεμά. Τα υπόλοιπα δεν ξέρω πως τα κατάλαβες.

- Κάτσε. Μισό. Ποιοί θα πάμε σινεμά;

- Εμείς.

- Οι δυο μας;;

- Όχι θα είναι και η Αθηνά.

- Πότε το κανονίσαμε;

- Το μεσημέρι. Τι σου λέω τόση ώρα;

- Και ο Γιώργος;

- Ο Γιώργος δεν ξέρω πως μπλέχτηκε.

- Μα εγώ κανόνισα με τον Γιώργο να πάμε σινεμά.

- Το Σάββατο;

- Ναι.

- Τέλεια. Ελπίζω να είπαμε για το ίδιο έργο μην εκτεθούμε...

- Άρα θα πάμε σινεμά με τον Γιώργο και την Αθηνά.

- Έτσι όπως τα κάναμε ... ναι.

- Αυτοί οι δύο δεν τα έχουν έτσι;

- Όχι παιδί μου ξεκόλλα.

Ηθικό δίδαγμα: Εκτός από το μην κάνεις όνειρα για δύο, όταν βαδίζεις μόνος σου υπάρχει και το μην κάνεις σχεδια για έναν όταν δεν είσαι μόνος σου.

Η συζήτηση δεν ξεκίνησε στο γνωστό καφέ αλλά στον προθάλαμο ενός οδοντιατρείου. 3 γυναίκες. Με διαφορετικές ηλικίες.

Η μία χαζεύει ένα περιοδικό ή άλλη ένα φυλλάδιο με στρασάκια για τα δόντια και η τρίτη χαζέυει τα νύχια της (όσοι με ξέρετε, μαντέψτε ποιά είμαι εγώ!!). Μία από τις τρεις (σιγά μην αποκαλύψω ποια) ανοίγει την τηλεόραση. Ένας τροφαντός κυριούλης που μαγειρεύει ήταν ικανός για να σπάσει ο πάγος.

- Έλεος πια, μόλις ανοίξεις την τηλεόραση όσο πάνω σε φαγητά πέφτεις.

Ήταν η ατάκα που πυροδότησε την κατσαρολοκουβέντα.

Η μία, μανούλα ενός πιτσιρικά ισχυρίζεται ότι παλαιότερα δεν ήθελε να μαγειρεύει αλλά από τότε που έκανε οικογένεια αναγκαστικά έπρεπε να μάθει. Οι άλλες δύο δεν έχουμε τέτοια θέματα. Αρχίζουμε να αναλύουμε πότε και για ποιούς λόγους θα μαγειρεύαμε. Ακούστηκαν πολλά. Το συμπέρασμα όμως ήταν ένα (άντε γιατί όλο αυτό είναι ο πρόλογος...): Κανείς δε θέλει να μαγειρεύει για να φάει μόνος του.

Και έρχονται τα ερωτήματα: Για ποιό λόγο να μαγειρέψω; Αν είμαι μόνη μου, δε μου αρέσει να κάθομαι σε ένα άδειο τραπέζι και να τρώω. Και τι θά κάνω δηλαδή;

Θα μαγειρέψω για άλλους. Ναι, όπως όταν ήμασταν φοιτητές (λέμε τώρα) που μαγείρευε ένας κάθε μέρα και μαζευόμασταν στο σπίτι του. Γιατί δηλαδή δεν μπορεί να γίνεται αυτό και τώρα; Αφού δεν αντέχουμε την μοναξιά. Προσωπικά μου αρέσει να έχω κόσμο στο σπίτι. Συνεχώς. Ειδικά όταν είναι άνθρωποι που τους αγαπώ, δε με κουράζει και καθόλου να τους περιποιούμαι. Μαζοχιστικό ε; Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι.

Όμως μου αρέσει. Πλησιάζει μια παραδοσιακή ημέρα ... μάζοξης. Δεν ξέρω αν μπορώ να αλλάξω την ιστορία της.

Μου αρέσει που αλλάζουν τα πρόσωπα. Σημαίνει εξέλιξη.

Μου αρέσει που κάποια πρόσωπα μένουν σταθερά. Σταθερές αξίες.

Δε μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους μόνους τους. Δε μου αρέσει να ξέρω ότι είναι μόνοι τους άνθρωποι που αγαπώ. Με εξοργίζει να βλέπω ανθρώπους μόνους τους, από ξεροκεφαλιά ή από έλλειψη... απλότητας.

Γιατί φοβόμαστε να ανοίξουμε το σπίτι μας; Και κατ' επέκταση την καρδιά μας;

Γιατί φοβόμαστε να χτυπήσουμε το κουδούνι και να πούμε απλά. Ήμουν μόνη και ήρθα.

(Δεν είναι τίποτα... θα συνέλθω)

- Παρακαλώ.

- Έλα, γιατί σηκώνεις το τηλέφωνο της μαμάς;

- Γιατί η μαμά λείπει.

- Και δεν έχει πάρει κινητό;

- Γιατί στο κινητό πήρες;

- Που πήρα;

- Στο σταθερό.

- Α, ναι. Δεν έχει γυρίσει ακόμη;

- Θα το πάρουμε από την αρχή; Να ξέρω να κάθήσω.

- Όχι. Εντάξει... Εσύ τι κάνεις;

- Δουλειές.

- Σταχτομπούτα μου εσύ... Και γιατί βιάζεσαι μήπως χάσεις το γοβάκι;

- Όχι, τον Παπακαλιάτη.

Αν νομίζεις ότι θα συναντήσεις τον άνθρωπο που θα είναι ίδιος με σένα και με αυτόν θα ζήσετε την υπόλοιπη ζωή σας, είσαι βαθιά γελασμένη.

Όχι γιατί δεν υπάρχει, αλλά γιατί δεν θα τον άντεχες.

Σου αρέσει να χορεύεις. Το απεχθάνεται.

Του αρέσει να βλέπει με τις ώρες τηλεόραση. Βαριέσαι ελεεινά.

Σου αρέσει να βγεις μια βόλτα χωρίς να ξέρεις που θα πάς. Θέλει να ξέρει από πριν τον προορισμό.

Του αρέσει να ξέρει τα πάντα για την ταινία, για τον ηθοποιό, για.. για.. για... Σου αρκεί να θυμάσαι απλά σε πιο έργο έπαιζε.

Σου αρέσει να πηγαίνεις σε μπαράκια. Του φέρνει ασφυξία.

Του αρέσει να μην κάνει τίποτα. Θες να ασχολείσαι συνεχώς με κάτι.

Σου αρέσει να χαζεύεις με τις ώρες τις βιτρίνες. Θέλει να ψωνίσει και να φύγει.

Του αρέσει να παίζει με το μυαλό. Δε θες να σπαζοκεφαλιάζεσαι.

Σου αρέσει να μιλάς με όλο τον κόσμο. Μιλάει μόνο με όσους έχει κάτι να πει.

Του αρέσεις εσύ. Σου αρέσει αυτός.

Είδες, δεν είστε ίδιοι. Όμως έχετε κάτι κοινό. Την αγάπη. Και αυτή είναι που σας κάνει να θέλετε απλά να είστε μαζί. Πότε στον καναπέ να βλέπετε τηλεόραση, πότε σε ένα μπαράκι. Να μοιράζεστε στιγμές. Δικές σας στιγμές.

Y.Γ. Στην όφειλα αυτή την εγγραφή...

- Κουρασμένη σε βλέπω.

- Μη με κοιτάς έτσι. Το ευχαριστήθηκα. Απλά ήμουν λίγο εκτός φόρμας.

- Ήρωας, ήρωας...

- Ε, καλά μην υπερβάλεις.

- Δε λέω για σένα. Για τον δόλιο τον χριστιανό μιλάω.

- Μμμμμ σιγά. Μια χαρά τα πήγαμε.

- Αυτό το λες εσύ.

- Και εκείνος αυτό θα σου πει. Αν τον ρωτούσες.

- Γιατί αν ρωτούσα; Δεν έχει φύγει ακόμη.

- Γιατί δε θα ρωτήσεις. Άκου εκεί... Και γιατί είναι ήρωας παρακαλώ;

- Α, τώρα το θυμηθήκαμε ε; Γιατί έκανε τόσο δρόμο να φτάσει μέχρι εσένα.

- Σιγά μωρε το δρόμο... απέναντι καθόταν.

- Αλήθεια, το έχεις σκεφτεί ποτέ να ασχοληθείς με το μόντελινγκ;

- Άσχετοοοοο. Πάει χαμένη τέτοια ομορφιά;

- Όχι. Τέτοια χαζομάρα.

- Δε σε πιάνω.

- Και καλά κάνεις. Δε θέλω χειρονομίες. Άντε σε ζητάνε...

- Ναι, βεβαίως... Εσύ, μη φύγεις. Αφήσαμε κάτι στη μέση.

Μετά από 3 χορούς.

- Πω πω αυτό και αν ήταν.

- Κουράστηκες χρυσό μου;

- Ναι, αλλά δεν ξέχασα. Κάτι λέγαμε. Γιατί δηλαδή είναι ήρωας; Επειδή ήρθε να μου ζητήσει να χορέψουμε;

- Περίπου.

- Δεν κατάλαβα... Εχουν αλλάξει εντελώς οι ρόλοι; Είναι τυχερός που δε ζήτησα και χειροφίλημα... πλάκα κανω.

- Ευτυχώς που το διευκρίνησες γιατί ικανή σε είχα.

- Μμμμμμ τι εννοείς, θα μου πεις;

- Έχεις ένα ύφος ρε παιδάκι μου... θέλει κότσια για να έρθει ο άλλος να σου μιλήσει, πόσο μάλλον να σου ζητήσει να χορέψεις.

- Ορίστε; Τι έχει το ύφος μου;

- Δεν μπορώ να προσδιορίσω γιατί εγώ σε ξέρω. Αλλά να, στην αρχή και εγώ σκεφτόμουν να σου μιλήσω γιατί φοβόμουν την αντίδρασή σου.

- Πως αντιδράω ρε σύ;

- Έξυπνα. Για γυναίκα, δηλαδή.

- Α, να χαθείς...

- Όχι εννοώ ότι είχα ένα άγχος μη με κολλήσεις στον τοίχο. Μεταφορικά πάντα.

- Δε σε πιάνω...

- Ευτυχώς, είπαμε δε θέλω χειρονομίες. Ρε παιδί μου, ο άλλος νομίζει ότι είσαι απρόσιτη.

- Ο συγκεκριμένος άλλος; Γιατί δε νομίζω να τον έχω απορρίψει ποτέ.

- Γενικά μιλάω παιδάκι μου. Κόλλησες...

- Εγώ απρόσιτη; Τι άλλο θα ακούσω, Θεέ μου.

- Δεν είσαι, αλλά αφού σε γνωρίσει κάποιος. Μέχρι τότε, αυτή την εντύπωση δίνεις.

- Της απρόσιτης; Με νευριάζεις. Πάω να χορέψω. Τα λέμε άλλη ώρα.

Και επειδή η ζωή δεν είναι μόνο δυσάρεστες στιγμές, η λύπη δίνει την σκυτάλη στη χαρά.

Σήμερα είχαμε γάμο. Δύο φίλοι που γνώριζα από όταν (εκείνοι) ήταν παιδιά, αποφάσισαν να παντρευτούν (καλά να πάθετε, βρε!!). Στο γάμο ήταν καλεσμένοι όλοι οι κοινοί μας γνωστοί, από την ηλικία μου μέχρι την δικιά τους (μιλάμε για πολύυυυυ κόσμο). Είδα άτομα που είχα πάρα πολύ καιρό να δω. Είδα φίλους που μιλάμε μέσω facebook σχεδόν καθημερινά και που λόγω απόστασης είχαμε να βρεθούμε καιρό. Όμως έστω και αυτή η επικοινωνία, διατήρησε την φλόγα της φιλίας και έτσι μόλις συναντηθήκαμε οι αγκαλιές ήταν πιο θερμές από ποτέ.

Αργήσατε βρε παιδιά να βγείτε από την εκκλησία και εμείς καταστρώναμε σχέδια εκεί απέξω στο προαύλιο. Η νύφη πριν πετάξει την ανθοδέσμη έπρεπε να ακούσει το γαμήλιο τραγούδι... "γαμπρέ τη νύφη ν' αγαπάς και να της μαγειρεύεις..." Το αυτοκίνητό σας ήταν γεμάτο κόκκινα μπαλόνια που έπρεπε να βγάλετε για να μπορέσετε να φύγετε. Τα καταφέρατε όμως μια χαρά...

Εμείς πάλι όχι. Καταφέραμε να χαθούμε για να φτάσουμε στο κέντρο  μαζί με εσάς. Ένα κτήμα γεμάτο κεράκια και υπέροχες ανθοδέσμες μας περίμενε (ε, καλά όχι μόνο εμάς!)

Να δώσω συγχαρητήρια στο γαμπρό που κατάφερε να μην πατήσει το νυφικό και να κάνει τις φιγούρες που είχε μάθει στο τανγκο (σε έβλεπα που μετρούσες, χιχι). Να συγχαρώ επίσης και την νύφη που κατάφερε να τον πείσει να κάνουν μαθήματα.

Χωρίς πολλά πολλά άρχισε ο χορός. Και ναι. Για άλλη μια φορά έχω να δηλώσω ότι τα disco κομμάτια ήταν αυτά που κέρδισαν την παράσταση. Γιατί όχι μόνο ο καθένας μπορούσε να κάνει ότι ήθελε, αλλά και γινόταν αυτό το... to know us better.

- Επειδή εγώ δεν πρόκειται να καθίσω στην καρέκλα, όταν θέλετε να φύγουμε... τραβήξτε με.

Παραπάνω από 2 ώρες μετά τον αποχαιρετισμό της καρέκλας, ένιωσα ενα τράβηγμα.

- Ξέρεις, πρέπει να φύγουμε.

- ΟΚ. βάζω παλτό και συνεχίζω... μην αφήσουμε το τραγούδι και την παρέα στη μέση.

Το καλύτερο γαμήλιο πάρτυ των τελευταίων ετών. Να ζήσετε έτσι χαρούμενοι όσο σήμερα και να βρίσκουμε πάντα αφορμή για πάρτυυυυυυυυ.

Ξημερώνει 28η Οκτωβρίου και όμως δεν είμαι καλά. Προσπαθώ να μη σκέφτομαι το χθεσινό βράδυ. Προσπαθώ να διώξω τις αναμνήσεις γιατί αυτόματα μου προκαλούν οργή και θυμό. Ξέρω την λύση. Πρέπει να αδειάσω το κεφάλι μου. Να αποβλακωθώ. Όλη την ημέρα λοιπόν ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι, αγκαλιά με το πάπλωμα, έβλεπα DVD.

- Η κηδεία είναι το μεσημέρι. Θα μπορέσεις να έρθεις;

- Ναι. Να κανονίσουμε να συναντηθούμε κάπου, μην πάς και εσύ μόνη σου.

- Εγώ θα είμαι εκεί κοντά από το πρωί. Είναι η εκταφή της γιαγιάς.

Αν είχα πιεστεί εγώ μια φορά από όλη την κατάσταση, φαντάζομαι πως θα είναι εκείνη. Χωρίς δεύτερη σκέψη πήρα τηλέφωνο.

- Αύριο δε θα έρθω στη δουλειά.

Το ξύπνημα ήταν πολύ πρωινό ακόμη και για μένα που ήμουν όλη μέρα ξαπλωμένη. Άγχος, κίνηση, τρέξιμο, να βρεις να παρκάρεις, να προλάβεις. Χαζές συζητήσεις στη διαδρομή, απλά για να μη σκεφτόμαστε. Φτάσαμε. Τα πράγματα ήταν οριακά ήσυχα. Όχι, η γιαγιά δεν είχε ""λιώσει"" εντελώς. Ίσως το φανταζόμουν πιο τραγικό. Ίσως να βοήθησε η συζήτηση με την θεία. Φροντίσαμε τα "γυναικόπαιδα" να μείνουν μακριά. Αλήθεια, υπάρχουν κατσαρίδες σε τέτοιο βάθος; Δεν το ήξερα.

Πάει το πρώτο. Προετοιμαζόμαστε τώρα για το πιο δύσκολο.

Ένα διάλειμμα ίσα ίσα για να φάμε, να αγοράσω τις μπότες που είχα βάλει στο μάτι από την κηδεία της γιαγιάς (3 χρόνια πριν) και ξανά στο αυτοκίνητο.

- Μισό να πάρω λουλούδια.

- Δε θέλουν είπαν...

- Σκασίλα μου. Εγώ θέλω. Ένα λουλουδάκι θα πάρω μόνο.

Ψάχνουμε το χαρτί με το όνομα. Πουθενά. Να δεις που δεν είναι εδώ... Μη σκέφτεσαι έτσι. Να ορίστε, υπάρχει στη λίστα. Την ώρα την είδες; Έλενα, είσαι καχύποπτη. Είμαι. Αλλά δεν βλέπω και κανένα. Και η ώρα είναι 2.05. ΟΚ. Και η ώρα είναι σωστή. Ναι, αλλά που είναι; Δεν βλέπω κανέναν γνωστό. Κοιτάζοντας στο βάθος μετά από ώρα... έρχονται με αργά αλλά σταθερά βήματα. Οι τυπικοί χαιρετισμοί έγιναν. ΟΚ, τα πράγματα είναι ήρεμα. Πλησιάζοντας στο θείο, βλέπω τον κολλητό του. Με πλησιάζει.

- Δεν άξιζε τέτοιο τέλος... Αναγκάστικα να σηκώνω τις κάσες για να δω που είναι. Έφυγε πικραμένος... Κρίμα, κρίμα.

- Και εμείς ψάχναμε. Του άξιζε κάτι καλύτερο, σίγουρα.

- Δεν υπάρχουν στεφάνια, έτσι;

- Όχι, μόνο ο δικός σας σταυρος, φαντάζομαι.

- Δεν κάναμε. Είναι πεταμένα λεφτά. (και ακολούθησε ο μορφασμός, άλλοι αποφάσισαν) Να μετρήσουμε πόσοι είμαστε. Για τους καφέδες. Εγώ 3 ανθρώπους έχω μόνο.

Γύρω στα 30 άτομα. Φίλοι και συγγενείς. Άνθρωποι που είχαν γνωρίσει έναν άλλο άνθρωπο. Άνθρωποι που σιγομουρμούριζαν... Έφυγε πικραμένος.

Όχι, τα πράγματα δεν ήταν ήρεμα. Υπήρχε μια μυστική συμφωνία για να μην τσακωθούν που με το ζόρι κρατούσαν.

Οι τίτλοι του τέλους έπεσαν; Ή είναι μόνο η αρχή;