LNA's Cafe

Και επειδή η ζωή δεν είναι μόνο δυσάρεστες στιγμές, η λύπη δίνει την σκυτάλη στη χαρά.

Σήμερα είχαμε γάμο. Δύο φίλοι που γνώριζα από όταν (εκείνοι) ήταν παιδιά, αποφάσισαν να παντρευτούν (καλά να πάθετε, βρε!!). Στο γάμο ήταν καλεσμένοι όλοι οι κοινοί μας γνωστοί, από την ηλικία μου μέχρι την δικιά τους (μιλάμε για πολύυυυυ κόσμο). Είδα άτομα που είχα πάρα πολύ καιρό να δω. Είδα φίλους που μιλάμε μέσω facebook σχεδόν καθημερινά και που λόγω απόστασης είχαμε να βρεθούμε καιρό. Όμως έστω και αυτή η επικοινωνία, διατήρησε την φλόγα της φιλίας και έτσι μόλις συναντηθήκαμε οι αγκαλιές ήταν πιο θερμές από ποτέ.

Αργήσατε βρε παιδιά να βγείτε από την εκκλησία και εμείς καταστρώναμε σχέδια εκεί απέξω στο προαύλιο. Η νύφη πριν πετάξει την ανθοδέσμη έπρεπε να ακούσει το γαμήλιο τραγούδι... "γαμπρέ τη νύφη ν' αγαπάς και να της μαγειρεύεις..." Το αυτοκίνητό σας ήταν γεμάτο κόκκινα μπαλόνια που έπρεπε να βγάλετε για να μπορέσετε να φύγετε. Τα καταφέρατε όμως μια χαρά...

Εμείς πάλι όχι. Καταφέραμε να χαθούμε για να φτάσουμε στο κέντρο  μαζί με εσάς. Ένα κτήμα γεμάτο κεράκια και υπέροχες ανθοδέσμες μας περίμενε (ε, καλά όχι μόνο εμάς!)

Να δώσω συγχαρητήρια στο γαμπρό που κατάφερε να μην πατήσει το νυφικό και να κάνει τις φιγούρες που είχε μάθει στο τανγκο (σε έβλεπα που μετρούσες, χιχι). Να συγχαρώ επίσης και την νύφη που κατάφερε να τον πείσει να κάνουν μαθήματα.

Χωρίς πολλά πολλά άρχισε ο χορός. Και ναι. Για άλλη μια φορά έχω να δηλώσω ότι τα disco κομμάτια ήταν αυτά που κέρδισαν την παράσταση. Γιατί όχι μόνο ο καθένας μπορούσε να κάνει ότι ήθελε, αλλά και γινόταν αυτό το... to know us better.

- Επειδή εγώ δεν πρόκειται να καθίσω στην καρέκλα, όταν θέλετε να φύγουμε... τραβήξτε με.

Παραπάνω από 2 ώρες μετά τον αποχαιρετισμό της καρέκλας, ένιωσα ενα τράβηγμα.

- Ξέρεις, πρέπει να φύγουμε.

- ΟΚ. βάζω παλτό και συνεχίζω... μην αφήσουμε το τραγούδι και την παρέα στη μέση.

Το καλύτερο γαμήλιο πάρτυ των τελευταίων ετών. Να ζήσετε έτσι χαρούμενοι όσο σήμερα και να βρίσκουμε πάντα αφορμή για πάρτυυυυυυυυ.

Ξημερώνει 28η Οκτωβρίου και όμως δεν είμαι καλά. Προσπαθώ να μη σκέφτομαι το χθεσινό βράδυ. Προσπαθώ να διώξω τις αναμνήσεις γιατί αυτόματα μου προκαλούν οργή και θυμό. Ξέρω την λύση. Πρέπει να αδειάσω το κεφάλι μου. Να αποβλακωθώ. Όλη την ημέρα λοιπόν ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι, αγκαλιά με το πάπλωμα, έβλεπα DVD.

- Η κηδεία είναι το μεσημέρι. Θα μπορέσεις να έρθεις;

- Ναι. Να κανονίσουμε να συναντηθούμε κάπου, μην πάς και εσύ μόνη σου.

- Εγώ θα είμαι εκεί κοντά από το πρωί. Είναι η εκταφή της γιαγιάς.

Αν είχα πιεστεί εγώ μια φορά από όλη την κατάσταση, φαντάζομαι πως θα είναι εκείνη. Χωρίς δεύτερη σκέψη πήρα τηλέφωνο.

- Αύριο δε θα έρθω στη δουλειά.

Το ξύπνημα ήταν πολύ πρωινό ακόμη και για μένα που ήμουν όλη μέρα ξαπλωμένη. Άγχος, κίνηση, τρέξιμο, να βρεις να παρκάρεις, να προλάβεις. Χαζές συζητήσεις στη διαδρομή, απλά για να μη σκεφτόμαστε. Φτάσαμε. Τα πράγματα ήταν οριακά ήσυχα. Όχι, η γιαγιά δεν είχε ""λιώσει"" εντελώς. Ίσως το φανταζόμουν πιο τραγικό. Ίσως να βοήθησε η συζήτηση με την θεία. Φροντίσαμε τα "γυναικόπαιδα" να μείνουν μακριά. Αλήθεια, υπάρχουν κατσαρίδες σε τέτοιο βάθος; Δεν το ήξερα.

Πάει το πρώτο. Προετοιμαζόμαστε τώρα για το πιο δύσκολο.

Ένα διάλειμμα ίσα ίσα για να φάμε, να αγοράσω τις μπότες που είχα βάλει στο μάτι από την κηδεία της γιαγιάς (3 χρόνια πριν) και ξανά στο αυτοκίνητο.

- Μισό να πάρω λουλούδια.

- Δε θέλουν είπαν...

- Σκασίλα μου. Εγώ θέλω. Ένα λουλουδάκι θα πάρω μόνο.

Ψάχνουμε το χαρτί με το όνομα. Πουθενά. Να δεις που δεν είναι εδώ... Μη σκέφτεσαι έτσι. Να ορίστε, υπάρχει στη λίστα. Την ώρα την είδες; Έλενα, είσαι καχύποπτη. Είμαι. Αλλά δεν βλέπω και κανένα. Και η ώρα είναι 2.05. ΟΚ. Και η ώρα είναι σωστή. Ναι, αλλά που είναι; Δεν βλέπω κανέναν γνωστό. Κοιτάζοντας στο βάθος μετά από ώρα... έρχονται με αργά αλλά σταθερά βήματα. Οι τυπικοί χαιρετισμοί έγιναν. ΟΚ, τα πράγματα είναι ήρεμα. Πλησιάζοντας στο θείο, βλέπω τον κολλητό του. Με πλησιάζει.

- Δεν άξιζε τέτοιο τέλος... Αναγκάστικα να σηκώνω τις κάσες για να δω που είναι. Έφυγε πικραμένος... Κρίμα, κρίμα.

- Και εμείς ψάχναμε. Του άξιζε κάτι καλύτερο, σίγουρα.

- Δεν υπάρχουν στεφάνια, έτσι;

- Όχι, μόνο ο δικός σας σταυρος, φαντάζομαι.

- Δεν κάναμε. Είναι πεταμένα λεφτά. (και ακολούθησε ο μορφασμός, άλλοι αποφάσισαν) Να μετρήσουμε πόσοι είμαστε. Για τους καφέδες. Εγώ 3 ανθρώπους έχω μόνο.

Γύρω στα 30 άτομα. Φίλοι και συγγενείς. Άνθρωποι που είχαν γνωρίσει έναν άλλο άνθρωπο. Άνθρωποι που σιγομουρμούριζαν... Έφυγε πικραμένος.

Όχι, τα πράγματα δεν ήταν ήρεμα. Υπήρχε μια μυστική συμφωνία για να μην τσακωθούν που με το ζόρι κρατούσαν.

Οι τίτλοι του τέλους έπεσαν; Ή είναι μόνο η αρχή;

- Παρακαλώ... Όχι, όχι δεν είμαι η κόρη του. Ευχαριστούμε πολύ. Ναι, ναι μισό λεπτάκι μιλάει στην άλλη γραμμή.

....

- Αμάν βρε θείε, βαρέθηκα να σηκώνω τα τηλέφωνα. Ούτε υπουργός να ήσουνα.

Και εδώ που τα λέμε, με τόσους γνωστούς και τόσους ευεργετούμενους, θα μπορούσε να βάλει υποψηφιότητα για δήμαρχος. Δεν έβαλε όμως. Σιχαινόταν τα πολιτικά παιχνίδια.

- Μπαμπά, σήμερα ο θείος με έβαλε και κάθισα μαζί του στο τιμόνι. Οδήγησα σου λέω...

- Τάκη, πρέπει να έρθεις πάλι πίσω.

- Μά τώρα πάρκαρα.

- Ξέχασε η Έλενα την κούκλα της στο πίσω κάθισμα... Καταλαβαίνεις.

- Ότι πείτε. Έρχομαι.

- Δεν έχουμε λεφτά, το σκάσαμε από το σπίτι μας. Θέλουμε να παντρευτούμε.

- Θα σας παντρέψω εγώ. Θα σας δώσω χρήματα για τα πρώτα έξοδα. Αλλά εσύ, κοίτα να βρεις μια δουλειά. Να συντηρήσεις την οικογένειά σου.

Παντού τον ήξεραν με το όνομά του. Αυστηρός στην όψη, αλλά γινόταν αλοιφή μόλις τον γνώριζες λιγάκι. Γλεντούσε την ζωή του. Ταξίδια, εκδηλώσεις, παρέες. Ποτέ δεν ήταν μόνος του. Το σπίτι του ήταν πάντα γεμάτο κόσμο.

Ακόμη και όταν τα πρώτα σημάδια γήρανσης άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους. Η μία αρρώστεια μετά την άλλη έδιναν το ραντεβού τους.Στην αρχή το αντιμετώπιζε με θυμό και νεύρα. Δεν ζητούσε πραγματικά βοήθεια. Ήθελε περιποίηση και "ντάντεμα".

Έγινε δυσκίνητος. Άφησε και το αυτοκίνητο που του έδινε πάντα την αίσθηση της ελευθερίας. Η οικογένεια του, αρνιόταν να παραδεχτεί το πρόβλημα. Έλα μωρέ, ναζάκια...

Τον έκλεισαν σε έναν κόσμο εντελώς δικό του. Απομονωμένο από όλους και όλα. Και αυτό ήταν... επιλογή του.Δεν μιλούσε πια. Όχι γιατί δεν μπορούσε αλλά γιατί δεν προλάβαινε. Και αν έλεγε μια κουβέντα, πάντα την αναιρούσαν.

Την τελευταία φορά που τον είδα, ήταν μια διακοσμητική κούκλα. Που δάκρυζε συχνά, πυκνά, χαμογελούσε με πικρία για όσα άκουγε και πάλευε. Όχι για να κρατηθεί στη ζωή αλλά για να έχει ένα αξιοπρεπές τέλος. Ακόμη και αυτό του το στέρησαν. Πάνω από το ζωντανό -ακόμη - σώμα του γίνονται μοιρασιές, μηνύσεις, ακούγονται απειλές, κατάρες, ζητούνται ευθύνες από όλους εκτός από τον ίδιο τους τον εαυτό.

- Θέλετε βοήθεια με τα τηλέφωνα για την κηδεία;

- Δεν χρειάζεται. Εσείς θα το ξέρετε και 2-3 ακόμη που δε θα μπορούν να έρθουν.

Ας αναπαυθεί η ψυχή σου.

Πάντα ήμουν επιφυλακτική μαζί σου. Ήξερα ότι κάθε κίνησή σου αποσκοπούσε κάπου. Ήξερα και πού. Αλλά πάντα με ξεγελούσες. Απολάμβανα το "γλυκό", ξεχνιόμουν και μετά χτυπούσα το κεφάλι μου στον τοίχο. Θεωρούσα ότι ήμουν άδικη μαζί σου γιατί απλά ήμουν προκατειλημμένη και στενοχωριόμουν γιατί η "θέση" σου μου το επέτρεπε. Πάντα όμως στο τέλος είχα άδικο. Και ο κύκλος συνεχιζόταν. Και θα συνεχιζόταν...

Όμως οι συνθήκες άλλαξαν. Αυτό που ήθελα να κάνω, ήρθε μόνο του. Και δεν χρειάζεται πια να με ξεγελάσεις για να πετύχεις κάτι. Ξέρεις ότι θα το κάνω μόνη μου. Και για σένα και για μένα.

Πάντα θα χαίρομαι και θα χαμογελώ στην αγκαλιά σου. Μέχρι να μας σκουντήσει κάποιος... "συγγνώμη που ενοχλώ, αλλά είστε... αλλού".

Το τραγούδι δεν το ξέρεις... ακόμη.

Τη χαρά που παίρνω όταν σ' αγκαλιάζω
δεν την αλλάζω, δεν την αλλάζω
Τη χαρά που παίρνω όταν σ' αγκαλιάζω
δεν την αλλάζω, δεν την αλλάζω

Τραπέζι Νο1

- Λοιπόν, η ενημέρωση της ημέρας. Προσκλήσεις βρήκα μόνο για τους κωδικούς Ν..., Τ.... . Στα άλλα το τηλέφωνο μιλούσε συνεχώς.

- Είσαι φοβερός. Δεν ήταν ανάγκη να πάρεις σε όλα. Αφού βρήκες για ένα, αρκεί.

- Και αν δε σου άρεσε; Να μην έχεις επιλογή;

- Σε ευχαριστώ πολύ πολύ.

Μου λείπεις, μπαμπά!

Τραπέζι Νο 2

- Χαίρομαι που έχει το θάρρος και μου μιλάει για τέτοια προσωπικά θεματα, αλλά νιώθω άβολα.

- Γιατί; Αυτό δείχνει ότι σε εμπιστεύεται.

- Το ξέρω. Όμως νοιώθω ότι μπορεί να τον συμβουλέψω λάθος. Άσε που πως να το κάνουμε... χαλιέμαι.

- Γιατί ρε σύ;

- Γιατί απλά δεν είμαι αντικειμενική.

Μη με βάζεις στη μέση!

Τραπέζι Νο3

- Eίδα εχθές κάτι μανικετόκουμπα, τρέλα!

- Μη μου πεις ότι τα πήρες...

- Όχι αλλά δε σου κρύβω ότι μπήκα στον πειρασμό.

- Να τα κάνεις τι ρε σύ;

- Δώρο.

- Σε ποιόν;

- Εκεί ακριβώς κόλλησα. Όλοι όσοι θα άξιζαν ένα τέτοιο δώρο, δεν θα τα φορούσαν.

- χαχαχα

- Μη γελάς ... είναι πιο σοβαρό απ' όσο νομίζεις.

Θέλω άντρα με διάθεση για συγκεκριμένο dress code, μπορώ;

Τραπέζι Νο4

- Η κουμπάρα μου πάλι ψάχνει για δουλειά. Αν ακούσεις κάτι.

- Θα το έχω υπόψιν μου αλλά είναι δύσκολα τα πράγματα.

- Το ξέρω μωρε, στην ηλικία της και με 3 παιδιά δύσκολα την παίρνει κάποιος.

- Ο κουμπάρος σου, τουλάχιστον δουλεύει;

- Ναι βεβαίως. Τον κόσμο...

Τραπέζι Νο5

- Την επόμενη φορά που θα της πω κάτι, βρίσε με, σε παρακαλώ.

- Τι έγινε πάλι;

- Όχι μόνο τα μετέφερε σε όποιον έβρισκε πρόχειρο αλλά έβγαζε και άσχετα συμπεράσματα.

- Χαχα

- Μη γελάς, όχι τίποτα άλλο αλλά δεν μπορείς να μπεις στη λίστα με τους πιθανούς κουμπάρους.

- Ορίστε;

- Είπε ότι ετοιμάζομαι να παντρευτώ... Μαζί σου.

Τραπέζι Νο6

- Μαζί της αισθάνθηκα άβολα.

- Εσύ;

- Ναι. Κατάλαβα ότι παρόλο που περάσαμε τόσα μαζί, τώρα πια δεν έχουμε τίποτα κοινό.

- Καιρός ήταν να το καταλάβεις.

- Δεν μου άρεσε αυτό που ένοιωσα. Αλλά δεν ήξερα τι να πω. Ήμουν εντελώς αμήχανη.

Horror vacui: Η φοβία του κενού χώρου.

Την πρώτη φορά που άκουσα αυτή την φράση ήταν πάνω σε μια συνεργασία. Εκεί που παρουσίαζα την υπέροχη - κατ' εμέ - ιδέα μου, η πελάτισσα μου απαντάει:

- Πάρα πολύ όμορφο, αλλά ξέρεις εγώ πάσχω από horror vacui.

- Ορίστε; Τι είναι αυτό; Κολλάει; (η αλήθεια είναι ότι νόμιζα ότι είχε να κάνει με την όραση και κάτι την ενοχλούσε στα χρώματα. Βέβαια είχα και το θάρρος να κάνω πλακίτσα)

- Είναι ο φόβος του κενού χώρου. Θέλω να μην υπάρχει καθόλου κενό στη σελίδα. Να ξεχειλίζουν τα πάντα.

- Μα είναι άχρηστα, εμποδίζουν...

- Το ξερω. Αλλά θέλω να υπάρχουν.

Άντε τώρα να λειτουργήσω. Εγώ που ναι μεν θέλω να υπάρχουν - ει δυνατόν - όλες οι πληροφορίες αλλά με τέτοιο τρόπο ώστε να έχουν τον αέρα τους. Δεν μπορώ το στρίμωγμα, βρε αδελφέ. Έκανα την καρδιά μου πέτρα. Και κυρίως την αισθητική μου την άκρη και η συνεργασία στέφθηκε με επιτυχία.

Πρόσφατα η φράση αυτή ήρθε ξανά στο μυαλό μου. Πάλι ως φοβία. Κενού χώρου. Κενού σπιτιού. Γενικώς ... κενότητας. Και ναι. Δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που νοιώθουν αυτή τη φοβία. Του άδειου σπιτιού. Το ότι θα γυρίσουν κάποια μέρα στο σπίτι και δεν θα υπάρχει κανείς να τους περιμένει. Δεν θέλουν τίποτα άλλο. Απλά να υπάρχει κάποιος εκεί. Ακόμη και αυτοί που γκρινιάζουν, που θέλουν τον χώρο τους κάποια στιγμή θα αναζητήσουν τον άλλο άνθρωπο. Που δεν είναι απαραίτητα ο σύντροφος. Απλά μια παρουσία. Πόσο εγωιστικό είναι άραγε; Σε θέλω στη ζωή μου απλά για να "γεμίζεις" τα κενά. Όχι είναι πολύ σκληρό αυτό. Σε θέλω στη ζωή μου απλά για να ξέρω ότι δεν είμαι μόνη. Να επιβεβαιώνω την ύπαρξή μου.

Αχταρμάς μου βγήκε... Αλλά δε θα προσπαθήσω να καλύψω τα κενά νοήματος. Εξάλλου ο κενός χώρος υπάρχει για να αναδεικνύει το ουσιαστικό θέμα. (ακόμη δεν έχω καταφέρει να πείσω την πελάτισσα, θα πείσω εσάς;)

Ένας φίλος που είχα να δω χρόνια. Οι συνεχείς μετακομίσεις του, σε άλλη χώρα, άλλη πόλη ... ήταν η αιτία. Άτιμη απόσταση!

Τώρα όμως είναι εδώ. Δίπλα. (Διστάζω να προσθέσω το "μου" μια και εκείνος νοιώθω ότι έχει περισσότερη "ανάγκη" να προσθέσει το "του").

Ήξερε που θα με βρει. Kαι ήρθε... Δειλά δειλά, περιπλανιόταν στο χώρο. Ώσπου ανοίγει η πόρτα και εμφανίζομαι.

Tα χαμόγελα διάπλατα και από τους δυό μας. H πρώτη σκέψη. (χμ... μόλις έφαγα, να τον φιλήσω;) Δεν πρόλαβα να αποφασίσω τι θα κάνω. Mε είχε ήδη φιλήσει. (ευτυχώς δεν είχα φάει τζατζίκι, χιχι).

- Σε θέλω λιγάκι. Mπορώ;

- Φυσικά. Έλα από εδώ.

Kαθίσαμε. Mιλήσαμε αρκετά. Tην πάτησε... Mένει μόνιμα (;) στη Θεσσαλονίκη.

Διάλειμμα. Ένα δεύτερο χαμόγελο γεμίζει το πρόσωπό του. H γυναίκα του στο τηλέφωνο.

- Έλα... είμαι στην Έλενα. Σου στέλνει φιλιά. OK, θα τα πούμε λίγο εδώ και μόλις τελειώσω θα έρθω να σε πάρω να πάμε μαζί. Φιλάκια.

... Tι λέγαμε; A, ναι. Σε περιμένουμε πάνω. Ξέρεις, σε κάθε μέρος που πηγαίναμε υπήρχε πάντα κάποιος φίλος σου που μας θύμιζε εσένα...

- Eφιάλτης σκέτος, δηλαδή.

-... δε μας άφηνε να σε ξεχάσουμε. Aν είμαστε πάνω, θα τα πούμε εντός έδρας.

Kαι κάπου εκεί εντελώς ήρεμα ήρθε η ερώτηση για την υπόλοιπη οικογένεια.

- Θα πάω στο νοσοκομείο για την μανούλα.

- Tι έχει;

- H μανούλα είναι άρρωστη εδώ και 2 χρόνια. Tώρα όμως τα πράγματα έχουν δυσκολέψει. Έχει όμως η υπομονή και το αντέχει. Γιαυτό εγώ έρχομαι πιο συχνά στην Aθήνα.

Tο βλέμμα μελαγχόλησε. Tα μάτια θόλωσαν. Aστραπιαία διάφορες σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μας.

H συζήτηση άλλαξε. Eυθυμήσαμε. Όπως κάναμε πάντα δηλαδή.

Mε συγκίνησες. Xαίρομαι που ακόμη και μετά από τόσα χρόνια μπορούμε ακόμη να "κλάψουμε" στον ώμο του άλλου.

Περαστικά στη μανούλα.

Τα βάζεις, για να προφυλάξεις εμένα ή εσένα;

Τα ξεπερνάς, θέτοντας σε κίνδυνο εσένα ή εμένα;

Πότε νιώθεις καλύτερα; Εντός ή εκτός ορίων;

Πότε νιώθω καλύτερα;

Σε ενδιαφέρει άραγε αυτό; Σε ενδιέφερε ποτέ αυτό;

Με έμαθες να πιστεύω μόνο σε αυτό που συμβαίνει στο τώρα. Για να μην πληγώνομαι. Και να το απολαμβάνω.

Άρχισα να λειτουργώ έτσι... Για την στιγμή.

Μην προσπαθείς λοιπόν να καταλάβεις κάτι άλλο. Δεν υπάρχει.

Eίναι πολύ περίεργο το συναίσθημα.

Σα να έχει βρέξει πολύ. Mια βροχή όμως αναζωογονητική. Σα να ακολουθείς απλά την πορεία των σταγόνων. Nα παρασύρεσαι από συναισθήματα και εικόνες. Δεν σκέφτεσαι τίποτα. Δεν υπάρχει κάτι να σκεφτείς. Aπλά να τα απολαύσεις. Kαι μαζεύεις "βροχή". Kαι γεμίζεις... Kαι νοιώθεις ευτυχισμένη. Eίσαι ευτυχισμένη.

Kαι έρχεται το ουράνιο τόξο. Tο περίμενες. Ωραία η βροχή αλλά είχες ανάγκη αυτή την ηρεμία του ουράνιου τόξου. Eίναι η στιγμή που πρέπει να ανασυνταχθείς. Nα πάρεις εφόδια. Όμως το ουράνιο τόξο κρατάει λίγο. Kαι είναι τόοοοοσο όμορφο. Kαι εσύ θέλεις να κάτσεις και να το απολαύσεις.

Δεν ξέρεις τι να διαλέξεις.  Tι σου αρέσει περισσότερο...