LNA's Cafe

Ξημερώνει 28η Οκτωβρίου και όμως δεν είμαι καλά. Προσπαθώ να μη σκέφτομαι το χθεσινό βράδυ. Προσπαθώ να διώξω τις αναμνήσεις γιατί αυτόματα μου προκαλούν οργή και θυμό. Ξέρω την λύση. Πρέπει να αδειάσω το κεφάλι μου. Να αποβλακωθώ. Όλη την ημέρα λοιπόν ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι, αγκαλιά με το πάπλωμα, έβλεπα DVD.

- Η κηδεία είναι το μεσημέρι. Θα μπορέσεις να έρθεις;

- Ναι. Να κανονίσουμε να συναντηθούμε κάπου, μην πάς και εσύ μόνη σου.

- Εγώ θα είμαι εκεί κοντά από το πρωί. Είναι η εκταφή της γιαγιάς.

Αν είχα πιεστεί εγώ μια φορά από όλη την κατάσταση, φαντάζομαι πως θα είναι εκείνη. Χωρίς δεύτερη σκέψη πήρα τηλέφωνο.

- Αύριο δε θα έρθω στη δουλειά.

Το ξύπνημα ήταν πολύ πρωινό ακόμη και για μένα που ήμουν όλη μέρα ξαπλωμένη. Άγχος, κίνηση, τρέξιμο, να βρεις να παρκάρεις, να προλάβεις. Χαζές συζητήσεις στη διαδρομή, απλά για να μη σκεφτόμαστε. Φτάσαμε. Τα πράγματα ήταν οριακά ήσυχα. Όχι, η γιαγιά δεν είχε ""λιώσει"" εντελώς. Ίσως το φανταζόμουν πιο τραγικό. Ίσως να βοήθησε η συζήτηση με την θεία. Φροντίσαμε τα "γυναικόπαιδα" να μείνουν μακριά. Αλήθεια, υπάρχουν κατσαρίδες σε τέτοιο βάθος; Δεν το ήξερα.

Πάει το πρώτο. Προετοιμαζόμαστε τώρα για το πιο δύσκολο.

Ένα διάλειμμα ίσα ίσα για να φάμε, να αγοράσω τις μπότες που είχα βάλει στο μάτι από την κηδεία της γιαγιάς (3 χρόνια πριν) και ξανά στο αυτοκίνητο.

- Μισό να πάρω λουλούδια.

- Δε θέλουν είπαν...

- Σκασίλα μου. Εγώ θέλω. Ένα λουλουδάκι θα πάρω μόνο.

Ψάχνουμε το χαρτί με το όνομα. Πουθενά. Να δεις που δεν είναι εδώ... Μη σκέφτεσαι έτσι. Να ορίστε, υπάρχει στη λίστα. Την ώρα την είδες; Έλενα, είσαι καχύποπτη. Είμαι. Αλλά δεν βλέπω και κανένα. Και η ώρα είναι 2.05. ΟΚ. Και η ώρα είναι σωστή. Ναι, αλλά που είναι; Δεν βλέπω κανέναν γνωστό. Κοιτάζοντας στο βάθος μετά από ώρα... έρχονται με αργά αλλά σταθερά βήματα. Οι τυπικοί χαιρετισμοί έγιναν. ΟΚ, τα πράγματα είναι ήρεμα. Πλησιάζοντας στο θείο, βλέπω τον κολλητό του. Με πλησιάζει.

- Δεν άξιζε τέτοιο τέλος... Αναγκάστικα να σηκώνω τις κάσες για να δω που είναι. Έφυγε πικραμένος... Κρίμα, κρίμα.

- Και εμείς ψάχναμε. Του άξιζε κάτι καλύτερο, σίγουρα.

- Δεν υπάρχουν στεφάνια, έτσι;

- Όχι, μόνο ο δικός σας σταυρος, φαντάζομαι.

- Δεν κάναμε. Είναι πεταμένα λεφτά. (και ακολούθησε ο μορφασμός, άλλοι αποφάσισαν) Να μετρήσουμε πόσοι είμαστε. Για τους καφέδες. Εγώ 3 ανθρώπους έχω μόνο.

Γύρω στα 30 άτομα. Φίλοι και συγγενείς. Άνθρωποι που είχαν γνωρίσει έναν άλλο άνθρωπο. Άνθρωποι που σιγομουρμούριζαν... Έφυγε πικραμένος.

Όχι, τα πράγματα δεν ήταν ήρεμα. Υπήρχε μια μυστική συμφωνία για να μην τσακωθούν που με το ζόρι κρατούσαν.

Οι τίτλοι του τέλους έπεσαν; Ή είναι μόνο η αρχή;