LNA's Cafe

Και επειδή η ζωή δεν είναι μόνο δυσάρεστες στιγμές, η λύπη δίνει την σκυτάλη στη χαρά.

Σήμερα είχαμε γάμο. Δύο φίλοι που γνώριζα από όταν (εκείνοι) ήταν παιδιά, αποφάσισαν να παντρευτούν (καλά να πάθετε, βρε!!). Στο γάμο ήταν καλεσμένοι όλοι οι κοινοί μας γνωστοί, από την ηλικία μου μέχρι την δικιά τους (μιλάμε για πολύυυυυ κόσμο). Είδα άτομα που είχα πάρα πολύ καιρό να δω. Είδα φίλους που μιλάμε μέσω facebook σχεδόν καθημερινά και που λόγω απόστασης είχαμε να βρεθούμε καιρό. Όμως έστω και αυτή η επικοινωνία, διατήρησε την φλόγα της φιλίας και έτσι μόλις συναντηθήκαμε οι αγκαλιές ήταν πιο θερμές από ποτέ.

Αργήσατε βρε παιδιά να βγείτε από την εκκλησία και εμείς καταστρώναμε σχέδια εκεί απέξω στο προαύλιο. Η νύφη πριν πετάξει την ανθοδέσμη έπρεπε να ακούσει το γαμήλιο τραγούδι... "γαμπρέ τη νύφη ν' αγαπάς και να της μαγειρεύεις..." Το αυτοκίνητό σας ήταν γεμάτο κόκκινα μπαλόνια που έπρεπε να βγάλετε για να μπορέσετε να φύγετε. Τα καταφέρατε όμως μια χαρά...

Εμείς πάλι όχι. Καταφέραμε να χαθούμε για να φτάσουμε στο κέντρο  μαζί με εσάς. Ένα κτήμα γεμάτο κεράκια και υπέροχες ανθοδέσμες μας περίμενε (ε, καλά όχι μόνο εμάς!)

Να δώσω συγχαρητήρια στο γαμπρό που κατάφερε να μην πατήσει το νυφικό και να κάνει τις φιγούρες που είχε μάθει στο τανγκο (σε έβλεπα που μετρούσες, χιχι). Να συγχαρώ επίσης και την νύφη που κατάφερε να τον πείσει να κάνουν μαθήματα.

Χωρίς πολλά πολλά άρχισε ο χορός. Και ναι. Για άλλη μια φορά έχω να δηλώσω ότι τα disco κομμάτια ήταν αυτά που κέρδισαν την παράσταση. Γιατί όχι μόνο ο καθένας μπορούσε να κάνει ότι ήθελε, αλλά και γινόταν αυτό το... to know us better.

- Επειδή εγώ δεν πρόκειται να καθίσω στην καρέκλα, όταν θέλετε να φύγουμε... τραβήξτε με.

Παραπάνω από 2 ώρες μετά τον αποχαιρετισμό της καρέκλας, ένιωσα ενα τράβηγμα.

- Ξέρεις, πρέπει να φύγουμε.

- ΟΚ. βάζω παλτό και συνεχίζω... μην αφήσουμε το τραγούδι και την παρέα στη μέση.

Το καλύτερο γαμήλιο πάρτυ των τελευταίων ετών. Να ζήσετε έτσι χαρούμενοι όσο σήμερα και να βρίσκουμε πάντα αφορμή για πάρτυυυυυυυυ.