LNA's Cafe

- Κουρασμένη σε βλέπω.

- Μη με κοιτάς έτσι. Το ευχαριστήθηκα. Απλά ήμουν λίγο εκτός φόρμας.

- Ήρωας, ήρωας...

- Ε, καλά μην υπερβάλεις.

- Δε λέω για σένα. Για τον δόλιο τον χριστιανό μιλάω.

- Μμμμμ σιγά. Μια χαρά τα πήγαμε.

- Αυτό το λες εσύ.

- Και εκείνος αυτό θα σου πει. Αν τον ρωτούσες.

- Γιατί αν ρωτούσα; Δεν έχει φύγει ακόμη.

- Γιατί δε θα ρωτήσεις. Άκου εκεί... Και γιατί είναι ήρωας παρακαλώ;

- Α, τώρα το θυμηθήκαμε ε; Γιατί έκανε τόσο δρόμο να φτάσει μέχρι εσένα.

- Σιγά μωρε το δρόμο... απέναντι καθόταν.

- Αλήθεια, το έχεις σκεφτεί ποτέ να ασχοληθείς με το μόντελινγκ;

- Άσχετοοοοο. Πάει χαμένη τέτοια ομορφιά;

- Όχι. Τέτοια χαζομάρα.

- Δε σε πιάνω.

- Και καλά κάνεις. Δε θέλω χειρονομίες. Άντε σε ζητάνε...

- Ναι, βεβαίως... Εσύ, μη φύγεις. Αφήσαμε κάτι στη μέση.

Μετά από 3 χορούς.

- Πω πω αυτό και αν ήταν.

- Κουράστηκες χρυσό μου;

- Ναι, αλλά δεν ξέχασα. Κάτι λέγαμε. Γιατί δηλαδή είναι ήρωας; Επειδή ήρθε να μου ζητήσει να χορέψουμε;

- Περίπου.

- Δεν κατάλαβα... Εχουν αλλάξει εντελώς οι ρόλοι; Είναι τυχερός που δε ζήτησα και χειροφίλημα... πλάκα κανω.

- Ευτυχώς που το διευκρίνησες γιατί ικανή σε είχα.

- Μμμμμμ τι εννοείς, θα μου πεις;

- Έχεις ένα ύφος ρε παιδάκι μου... θέλει κότσια για να έρθει ο άλλος να σου μιλήσει, πόσο μάλλον να σου ζητήσει να χορέψεις.

- Ορίστε; Τι έχει το ύφος μου;

- Δεν μπορώ να προσδιορίσω γιατί εγώ σε ξέρω. Αλλά να, στην αρχή και εγώ σκεφτόμουν να σου μιλήσω γιατί φοβόμουν την αντίδρασή σου.

- Πως αντιδράω ρε σύ;

- Έξυπνα. Για γυναίκα, δηλαδή.

- Α, να χαθείς...

- Όχι εννοώ ότι είχα ένα άγχος μη με κολλήσεις στον τοίχο. Μεταφορικά πάντα.

- Δε σε πιάνω...

- Ευτυχώς, είπαμε δε θέλω χειρονομίες. Ρε παιδί μου, ο άλλος νομίζει ότι είσαι απρόσιτη.

- Ο συγκεκριμένος άλλος; Γιατί δε νομίζω να τον έχω απορρίψει ποτέ.

- Γενικά μιλάω παιδάκι μου. Κόλλησες...

- Εγώ απρόσιτη; Τι άλλο θα ακούσω, Θεέ μου.

- Δεν είσαι, αλλά αφού σε γνωρίσει κάποιος. Μέχρι τότε, αυτή την εντύπωση δίνεις.

- Της απρόσιτης; Με νευριάζεις. Πάω να χορέψω. Τα λέμε άλλη ώρα.