Η συζήτηση δεν ξεκίνησε στο γνωστό καφέ αλλά στον προθάλαμο ενός οδοντιατρείου. 3 γυναίκες. Με διαφορετικές ηλικίες.
Η μία χαζεύει ένα περιοδικό ή άλλη ένα φυλλάδιο με στρασάκια για τα δόντια και η τρίτη χαζέυει τα νύχια της (όσοι με ξέρετε, μαντέψτε ποιά είμαι εγώ!!). Μία από τις τρεις (σιγά μην αποκαλύψω ποια) ανοίγει την τηλεόραση. Ένας τροφαντός κυριούλης που μαγειρεύει ήταν ικανός για να σπάσει ο πάγος.
- Έλεος πια, μόλις ανοίξεις την τηλεόραση όσο πάνω σε φαγητά πέφτεις.
Ήταν η ατάκα που πυροδότησε την κατσαρολοκουβέντα.
Η μία, μανούλα ενός πιτσιρικά ισχυρίζεται ότι παλαιότερα δεν ήθελε να μαγειρεύει αλλά από τότε που έκανε οικογένεια αναγκαστικά έπρεπε να μάθει. Οι άλλες δύο δεν έχουμε τέτοια θέματα. Αρχίζουμε να αναλύουμε πότε και για ποιούς λόγους θα μαγειρεύαμε. Ακούστηκαν πολλά. Το συμπέρασμα όμως ήταν ένα (άντε γιατί όλο αυτό είναι ο πρόλογος...): Κανείς δε θέλει να μαγειρεύει για να φάει μόνος του.
Και έρχονται τα ερωτήματα: Για ποιό λόγο να μαγειρέψω; Αν είμαι μόνη μου, δε μου αρέσει να κάθομαι σε ένα άδειο τραπέζι και να τρώω. Και τι θά κάνω δηλαδή;
Θα μαγειρέψω για άλλους. Ναι, όπως όταν ήμασταν φοιτητές (λέμε τώρα) που μαγείρευε ένας κάθε μέρα και μαζευόμασταν στο σπίτι του. Γιατί δηλαδή δεν μπορεί να γίνεται αυτό και τώρα; Αφού δεν αντέχουμε την μοναξιά. Προσωπικά μου αρέσει να έχω κόσμο στο σπίτι. Συνεχώς. Ειδικά όταν είναι άνθρωποι που τους αγαπώ, δε με κουράζει και καθόλου να τους περιποιούμαι. Μαζοχιστικό ε; Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι.
Όμως μου αρέσει. Πλησιάζει μια παραδοσιακή ημέρα ... μάζοξης. Δεν ξέρω αν μπορώ να αλλάξω την ιστορία της.
Μου αρέσει που αλλάζουν τα πρόσωπα. Σημαίνει εξέλιξη.
Μου αρέσει που κάποια πρόσωπα μένουν σταθερά. Σταθερές αξίες.
Δε μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους μόνους τους. Δε μου αρέσει να ξέρω ότι είναι μόνοι τους άνθρωποι που αγαπώ. Με εξοργίζει να βλέπω ανθρώπους μόνους τους, από ξεροκεφαλιά ή από έλλειψη... απλότητας.
Γιατί φοβόμαστε να ανοίξουμε το σπίτι μας; Και κατ' επέκταση την καρδιά μας;
Γιατί φοβόμαστε να χτυπήσουμε το κουδούνι και να πούμε απλά. Ήμουν μόνη και ήρθα.
(Δεν είναι τίποτα... θα συνέλθω)
11 το στέλνουμε και πακέτο
Κι ομως, δεν ειναι λιγακι τραγικο να μαγειρευεις για να μη μενεις μονη; (πως στο διαολο μουκατσε ετσι δεν ξερω)
princess | Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2010 9:04 μμΧμ... δεν το είχα σκεφτεί έτσι. Εννοούσα μαγειρεύεις (ούτως ή άλλως) αλλά δεν τρως μόνος.
LNA | Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2010 9:09 μμΚαληνύχτα Σβουρίτσα μου :)
Μάνια Σ | Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2010 9:51 μμΕγώ όταν πεινάω μαγειρεύω (που λέει ο λόγος) για να φάω, σκασίλα μου αν έχω παρέα -πιο πολύ φαγητό για μένα! :p
Βασίλης | Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2010 10:20 μμΚαλημέρα Μάνια μου...
LNA | Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2010 10:55 πμΚαλά το κατάλαβα (από την καρυδόπιτα) ότι είσαι μονοφαγάς! :Ρ
LNA | Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2010 10:56 πμΈνα από τα πρόσωπα, που μένουν σταθερά (σταθερές αξίες), υποβάλλει τα σέβη του σ' εσένα και στην "παραδοσιακή ημέρα ... μάζοξης" :-)
Emma Peel | Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2010 1:44 μμ"Γιατί φοβόμαστε να χτυπήσουμε το κουδούνι και να πούμε απλά. Ήμουν μόνη και ήρθα."
Τα είπες όλα. Αλλά εδώ φοβόμαστε να αγαπήσουμε, θα τολμήσουμε να πούμε ότι νιώθουμε μόνοι; Ζαμέ!
magissa kirki | Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2010 10:25 μμΦτιάχνεις καλή ταραμοσαλάτα? χααχχαχααχα!
Μαύρος Πητ | Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2010 8:46 μμήσουν αυτή που χαζεύει ένα φυλλάδιο με στρασάκια για τα δόντια;
soff | Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2010 0:22 πμθέλω κι εγώ να μου μαγειρέψεις θα φέρω και γλυκό
Είναι ένα κείμενο σαν ένα ζεστό φλυτζάνι καλοψημένου καφέ, ένα πιάτο σπιτικής πίτας, μια γνώριμη μυρωδιά ενός λουλουδιού από γλάστρα της γειτονιάς.... Ένα κείμενο, δηλαδή, με ''οικεία ατμόσφαιρα''...... Που σε κάνει και νιώθεις σαν στο σπίτι σου, και σε προβληματίζει κιόλας..... :-)
Marianemine | Δευτέρα, 8 Μαρτίου 2010 9:00 μμΤο φιλοδώρημά σας